Şiir

Gönlümün Ateşi Yangına Döndü

Gönlümün ateşi yangına döndü
Bozuldu ruhumun ahengi benim
Ümidim tükendi ışığım söndü
Sensin hayatımın mihengi benim
Gönlümün ateşi yangına döndü

Kurumuş toprağım çorak mı çorak
Suları akmıyor pınarlarımın
Vuslatın en güzel kutlu bir durak
Gölgesi altında çınarlarımın
Kurumuş toprağım çorak mı çorak

Ruhumda inleyen sızılarımı,
Ah nasıl dindirsem, unutabilsem.
Satırlara vuran âh u zârımı
Nasıl etsem sana okutabilsem!
Ruhumda inleyen sızılarımı,

Bak yüzüme n’olur, bir nazar eyle,
Gitsin gözlerimden umutsuzluğum,
Kurtar bu girdaptan, çıkar sahile…
Bitsin sözlerimde bu mutsuzluğum
Bak yüzüme n’olur, bir nazar eyle,

Kurtar artık beni bu keşmekeşten
Karanlık dünyama güneş gibi doğ
Ruhumu eriten serkeş ateşten
Çekip çıkar beni ızdırabı boğ!
Kurtar artık beni bu keşmekeşten

Senin ikliminde olduğum zaman,
Bu hasret, bu hicran biter bilirim.
Güle hasrettendir bülbülde figan,
Köz olur yanarım, tüter gelirim.
Senin iklimine, olduğum zaman.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu